The Ordinary Life of Orchid

... zei Nicole Richie.

Nu het gezeik wat getemperd is, althans het gezeik waarvan ik op de hoogte ben, kan ik opnieuw wat posten en vertellen over mijn nieuwe leventje.  Nieuw is het wel, in alle opzichten.

Sinds kort woon ik niet meer in Kruibeke-city, na 25 jaar resident te zijn, ben ik dan toch eens het Waasland wat verder gaan verkennen, en heb ik mijn stekje gevonden in het mooie Belsele.  Dit weekend hebben we dan mijn meubeltjes en consoorten verhuisd.  Een heel weekend dozen inpakken en weer uitpakken, ik moet zeggen, het was een belevenis, maar maandagavond was ik toch blij dat de laatste doos zijn geheimen had prijsgegeven.  Alleen in het bureau van Dirk en in de garage staan de laatste bewijzen van ons zwaar weekendje.

Anders kan ik dit postje niet noemen.  De reden waarom ik me enkele weken niet heb laten horen is: gezeik.  En, ... dat "gezeik" ben ik stilletjesaan beu.

Wat bezielt mensen toch om over andere mensen leugens te vertellen?  Ok, ik ken het fenomeen "roddelen", en believe me, ook ik doe daar al eens lustig aan mee.  Roddels zijn is een soort kettingverhaal waarbij de waarheid alle kanten opdraait, maar waar je steeds nog ergens ver in een klein hoekje de echte feiten kan ontdekken.

Het "gezeik" waarover ik spreek, is totaal onwaar, uit de lucht gegrepen, ... het raakt kant noch wal.  Hoewel het mij persoonlijk niet echt raakt, stoort het me toch mateloos, aangezien die verhaaltjes ook tot bij de plaatselijke bakker/slager terechtkomen, en zo wel eens bij mijn familie kan verzeilen.  Op dit moment vertelt zij tegen iedereen dat ik ga scheiden omdat ik lesbisch ben geworden, én ze betrekt dan ook nog één van mijn vriendinnen bij dat verhaal (gelukkig getrouwd én fiere mama).  Hoe zielig kan je zijn, dat je eigen leven zó oninteressant is, dat je niks te vertellen hebt en dan maar moet gaan fantaseren over dat van een ander?  Ze is dan nota bene nog familie ook.

Soit, dit moest er even uit, dit gezeik ....

Zoals jullie waarschijnlijk al gemerkt hebben, ben ik even bezig een pauze in te lassen.  Er staat even veel te gebeuren, heb veel dingen om over na te denken, te piekeren en te tobben ...

Maar, ... I'll be back, beloofd!

Nu Bompa al een maandje uit ons leven is, probeert iedereen Bomma zo goed mogelijk op te vangen.  Zó goed eigenlijk, dat ze op de duur snakt naar een dagje thuis in haar zetel.  Elke zondagavond is ze een vaste gast aan tafel bij mijn ouders.

Zo waren Christof en ik gisteren op bezoek bij haar thuis.  We hadden een mooie purperen orchidee voor haar verjaardag gekocht, en in ruil daarvoor kregen we een Kriek en een glaasje porto.  Tijdens het babbelen kwam het "kot" van Bompa ter sprake.  Dat "kot" is een mythe, een geheime plaats waar bompa sleutelde aan alles waaraan hij kon sleutelen: grasmachines, fietsen, ...  In de 25 jaar dat ik leef, heb ik nooit 1 voet mogen binnenzetten in het beruchte "kot", niemand van ons trouwens.  Dus toen Bomma gisteren vroeg of we eens wilden gaan kijken, was dat voor mij een groot moment.

Het was groter dan ik dacht, aan de muren hingen oude, scheve planken met daarop allerlei potjes, materiaal, ...  De werktafel lag bezaaid met sigarendoosjes en blikken bonbon-dozen waarin hij allerlei vijsjes, spijkers en andere "rommel".  Het voelde alsof ik in zijn geheime koninkrijk kwam, en de geur van olie en metaal bracht herinneringen terug van toen ik als klein meisje bij Bomma & Bompa in de tuin speelde en me verwonderd afvroeg wat voor schatten hij daar bijhield.

Geluk helpt wie zichzelf helpt.

... the weather is sweet yeah!!!  Vandaag opgestaan vol plannen: fietstochtje maken, gaan wandelen, terrasje doen (verdoeme de Carnot is niet open deze week) ... 

Helaas kwam ik beneden terug tot de realiteit, en zag een berg strijk liggen, (ik moest ook nog boodschappen doen). 

En deze middag moet ik natuurlijk mijn "plicht" vervullen als supporter van S.V.E. Bazel ... daar gaan mijn plannen.  Maar toch:

Leve de lente ...

Hehe, eindelijk weer alive and kicking in blogland.  Nadat onze laptop enkele dagen heeft doorgebracht bij een collega van Christof, zijn we eindelijk terug in the world wide web.  Ons beestje had weliswaar 3 virussen en 2 trojan horses, behoorlijk ziekjes dus.

Gelukkig is alles nu opgelost (ben wel àl mijn muziek kwijt én mijn foto's hebben nog steeds het formaat van een postzegel, snirf ...)

Nu onze computer verlost is van alle schade, zitten we toch weer opnieuw met een probleem! (Wat zeggen ze in Frankrijk: jamais 2 sans 3?).  Dankzij het krakkemikkige stalletje van onze buur, sijpelt het water naar binnen via muren en plafond.  Op zich niet echt een onoverkomelijk probleem, gewoon de verzekeringen bellen, aangifte doen, foto's trekken ...  Maar we zitten toch weer in de miserie.  Waarschijnlijk moet het plafond eruit, een nieuw erin ... blablabla ... jadajadajada ...

Mja ... regendruppels die in potjes vallen ... het heeft zo zijn charmes.

Dit is een liedje van Nelly Furtado van op de CD Folklore (die waar ook Forca op staat).  Ik vind het héél erg jammer dat ze het nooit als single heeft uitgebracht, want zowel de muziek als de tekst zijn enorm mooi.  Volgens mij gaat het over eigenheid en persoonlijkheid, het feit dat het niet nodig is een kuddedier te zijn.

Oh, I once had something
Something that was so good
Better than the last I touched
Then I turned right around on that something
And i figured I didn't like it that much

Oh yeah, the grass is green
But can you tell me, can you feel it, I just want to feel it
Oh yeah the grass is green
But I think I stained my jeans and now everybody knows that I been in it

I'm a believer
But as I was standing
In that any closet
And a bomb that I will drop on it
But you opened up to me
'Til I could only see the beuty in your dishonesty

Oh yeah the grass is green
But can you tellme, can you feel it, I just want to feel it
Oh yeah the grass is green
But I think I stained my jeans and now everybody knows that I been in it
Oh yeah the grass is green but it's not what it seems cuz when you think
You want it you just need it

Forget just what you need
The clock is ticking and this life is a train,man, I think you're on it
But it's what you wanted and what you needed
It's what you wanted and what you needed
Or is it what you wanted and what you needed
[prachtig gewoon ...]

No big news today.  Ik heb net Christof aan de lijn gehad, en hij is vandaag tax-free gaan shoppen en heeft me parfum van Nina Ricci gekocht.  That's all folks!

Als er één ding is, waar ik deze tijd van het jaar een bloedhekel heb, is het Carnaval.  Een stoet vol opgehitste zatte en/of verklede mensen die je bijna de kleren van het lijf scheuren om je ondergoed vol te proppen met confetti.  Niet aan mij besteed, dus blijf ik vandaag lekker thuis.

Weet je dat ik iemand ken die maanden op voorhand al haar Carnaval-cd's bovenhaalt, en zich zo mentaal voorbereid? Ieder diertje zijn pleziertje.

Bompa is donderdag gestorven, gisteren mochten we zijn lichaam gaan groeten.  Hij lag mooi, zonder buisjes en draadjes, de handen gevouwen, maar het was Bompa niet.  Ik waande me in een wassenbeelden-museum waar men een pop had gemaakt naar de beeltenis van mijn grootvader.  Begrijp me niet verkeerd, beter had men hem niet kunnen "maken", hij lag mooi en verzorgd.  Maar het was niet "onzen bompa".

Ik vermoed dat ik nu in een rouwperiode zit, en dat maakt me wat lastig.  Wat is rouw eigenlijk?  Hoe lang duurt het?  Uiteindelijk is dat heel persoonlijk, maar wat doe je dan met alle verwachtingen die iedereen schept over "mijn rouw".  Ik ben een huiler, maar niet "en plein publique", en daar voelde ik me gisteren schuldig over.  Mijn tranen vloeiden rijkelijk toen ik bompa groette, maar toen ik de kamer verliet, droogden ze meteen weer op.  Ook toen ik mijn bomma, tante en mama zag snikken van verdriet, was er geen traan te bespeuren.  Ben ik daarom een koele kikker?  Natuurlijk niet, maar misschien dachten sommige familieleden dat gisteren wel.

Sneller dan verwacht, maar nog steeds te vroeg, is Bompa vanmorgen om iets na 10u overleden.  Toen ik het berichtje typte over sneeuw & engeltjes, was hij al niet meer.

Vannacht droomde ik dat ik in het ziekenhuis was, bompa lag in het bed en de familie stond errond.  Hij werd wakker en glimlachte, gaf iedereen een aai of een hand en ging toen naar de badkamer, waar hij onder zijn pyjama zijn legerbotines aandeed, alsof hij een lange tocht tegemoet ging.  Mijn broer gaf hem nog een metalen plaatje, zo'n plaatje dat de soldaten in tweevoud om hun nek hebben hangen.  Als er een soldaat sneuvelt, dan breken zijn makkers één plaatje af, en nemen het mee naar de basis om zo te melden dat die soldaat gestorven is.  Een heel symbolische droom!

Vanmorgen lag er al een dik tapijt sneeuw op de wegen en in onze tuin.  Rocky, die vandaag zijn eerste sneeuw ontdekt, sprong als een gek door de tuin om alle vlokjes te vangen.  Moby bleef, zoals het een echte "queen" betaamt, netjes voor de raam zitten en genoot van het schouwspel van haar zwarte broer.

Vroeger, toen het nog meer sneeuwde als nu, vertelde bomma mij dat het de engeltjes waren die hun bedje opmaakten en door het schudden met hun donsdekentjes en kussentjes allemaal witte vlokjes naar de aarde stuurden.  (ik vroeg me dan steeds af of die engeltjes alleen in de winter hun bedjes opmaakten?).  Samen met bompa zetten we dan plastic schoteltjes buiten met suikerwater voor de vogeltjes.

Vandaag krijgt die sneeuw een heel andere betekenis.  Alsof de engeltjes bompa willen verwelkomen met een sneeuwwit en zacht tapijt.  Binnen enkele uren of dagen zullen zij de taak krijgen voor hem te zorgen en hem de rust te geven die hij na een mooi leven wel verdient heeft.

"Koppel knuffelt al 5.000 jaar"

In Italië hebben archeologen een koppel opgegraven dat al minstens 5.000 jaar begraven lag.  De beenderen liggen zo dat het koppel elkaar knuffelt, een hoogst uitzonderlijke vondst dus.

Mijn vraag (curieus als ik ben) is natuurlijk hoe het komt dat ze zo begraven zijn?  Ik weet eigenlijk niet of het wel zo simpel is om twee lijken in zo'n positie te krijgen om ze dan zo te begraven?  Misschien zijn ze wel levend begraven, en hebben ze in hun laatste momenten elkaar stevig vastgepakt omdat ze wisten dat ze samen zouden sterven.  Brrr ... eerder iets voor Halloween. (of misschien slaat mijn verbeelding weer op hol)

Vandaag weer wat nieuws vanuit de intensive care, en helaas geen positief nieuws.  Bompa's hersenstam is geraakt, en dat is allesbehalve goed.  De hersenstam bestuurt namelijk de vitale levensfuncties.
Op dit moment kàn hij wel zelfstandig ademhalen, maar toch wordt hij nog "geholpen" door de machine.  Zo blijft zijn ademhaling stabiel, en heeft hij minder hartritmestoornissen.  Voorlopig wordt hij niet wakker, dus het lichaam beslist zelf om de coma verder te zetten.

De boodschap van de dokters is unaniem: dit is niet goed.  Overmorgen wordt er beslist, wat of hoe?  Geen idee.

Ondertussen zit ik in een soort middenweg, bompa is nog ergens, ik kan hem nog bezoeken.  Anderzijds nadert het einde, hoeveel [delen] zal ik hier nog over hem kunnen schrijven tot ik [einde] moet vermelden.  Dat einde komt stilletjesaan dichterbij.  De eerste keer dat ik een familielid moet afgeven, de tweede keer dat ik afscheid moet nemen van iemand die ik ongelofelijk graag zie.

Gisteren wel een héél aparte "roddel" gehoord over mezelf.  Zoals elke zondag reden mijn broer en ik naar het Bazelse voetbalveld om daar het eerste elftal aan te moedigen.  Toen we arriveerden, vroeg die doodleuk: "zeg euh, hoe zit dat nu, ben jij nu zwanger?"

Blijkbaar had hij op de fuif van de avond daarvoor gehoord dat zijn zus zwanger was.  En dat terwijl ik het zelf nog niet wist.  Ik heb mijn broer dan ook uitgelegd (!) dat àls ik zwanger zou zijn, hij wel de eerste zou zijn aan wie ik het vertel.

Omdat roddels me intrigeren (jaja, ook ik laat me wel eens verleiden tot roddelen), begon ik tijdens de match na te denken over hoe die personen toch tot dat idee kwamen?  Hierbij enkele mogelijke opties:
* Christof en ik hadden vorig jaar besloten om begin dit jaar aan kleine koters te beginnen.  Wegens omstandigheden (nieuwe job), zullen we deze plannen nog even moeten opbergen.
* De laatste tijd verkiezen we in de weekends meestal de zetel dan op één of andere slome fuif bier uit plastic bekertjes te drinken, en de dag erna futloos op de zetel door te brengen.
* Dankzij de feestdagen en weinig sport (blessure) ben ik een paar kilootjes bijgekomen.

Ach ja, ik ga er mijn slaap niet voor laten, maar bij deze wil ik het gerucht wel ontkrachten.  Het is namelijk niet leuk dat mijn broer zou denken dat ik het eerst aan heel Kruibeke vertel, en daarna pas aan hem.  Dus: de plannen zijn er, maar we gaan eerst nog wat oefenen!

Vrijdag ben ik dan eindelijk bompa gaan bezoeken, samen met mijn bomma.  De intensive care leek wel een beveiligde burcht, niemand komt er zomaar in!  We waren een beetje te vroeg, dus moesten we in een piepklein wachtkamertje wachten tot het 11u45 werd.  Dan moest je aan de deur bellen en zeggen wie je kwam bezoeken.  Wij mochten erin, twee andere mensen moesten nog wachten.  Het eerste wat me opviel, was de geur, alsof er elke minuut ontsmettingsmiddel in de ruimte werd verstuifd.  De derde "kamer" was die van bompa, een glazen hokje met daarin een bed, een 5-tal machines, een monitor, buisjes en draadjes ... de details wil ik jullie besparen.  Van zodra we binnenkwamen begon één van de machines onophoudelijk te biepen en ging bompa's buik heftig op en neer.  Het was vreselijk, het zweet brak me uit, en ik werd misselijk.  Het liefst van al was ik weggerend en nooit meer teruggekomen, maar ik hield me sterk voor bomma die daar als een klein verdrietig mensje stond te snikken.  Blijkbaar had bompa net een hoestbui, dus ging z'n hartslag wat sneller, wat het gebiep veroorzaakte.  Na een kwartier ongemakkelijk staan draaien, was het tijd om weer door te gaan.  Ik heb zijn arm vastgenomen en heb "dag bompa" gezegd, wetende dat dit waarschijnlijk de laatste keer was, dat ik hem in "levende lijve" zou zien.

Gisteren bleek hij hoge koorts te hebben, en zijn bloeddruk was ook énorm hoog.  Vandaag wordt opnieuw een hersenscan genomen, en moeten de kinderen naar de dokter komen om de situatie te bespreken.

Wordt vervolgd ...

Stilte ... dat is de situatie van Bompa op dit moment.  De dokters doen geen uitspraken, de hersenscan toonde niets nieuws, ...  Dat is het dan.  Wat nu?  Stilte.

Ondertussen eist deze situatie zijn slachtoffers, mijn mama zit er een beetje onderdoor, een bloeddruk van 19 en slapeloze nachten.  Elke keer naar het ziekenhuis om aan een bed te staan van iemand die niets terugzegt, niet terugkijkt ...  Stilte.

Hoewel er een immens verdriet in de lucht hangt, om een toekomstig verlies dat ons allen enorm bedroeft, draait de wereld gewoon verder.  Ons leventje dus ook, al ben ik me iets meer bewust van het feit dat ik niet genoeg "ik heb je graag" zeg, tegen de mensen die me graag zien, en die ik graag zie.

Bij deze: "ik heb jullie graag".

Als je ouder wordt
en niet meer weet waar je bent.

Als je mensen ziet
maar ze niet echt meer herkent.

Als je toch blijft strijden,
om bij ons te leven.

Dan hopen wij dat je nu
de rust is gegeven.

Bompa ligt nog steeds op de intensive-care in het ziekenhuis.  Machines hebben tijdelijk zijn levensfunctie overgenomen en hij wordt beademd.  Morgen pas worden er opnieuw hersenscans genomen, om dan waarschijnlijk te kijken of er nog hersen-activiteit is.  Voorlopig is zijn toestand nog steeds zeer kritiek, maar stabiel.

Het ging goed met bompa.  Vorige week zaterdag hadden we hem nog bezocht, hij was vrolijk en leek ons echt gelukkig.  Woensdag werd hij van het ziekenhuis in Beveren overgebracht naar Sint Lucia in Sint Niklaas, daar hadden ze een gespecialiseerde afdeling voor dementen.  Mijn mama vertelde dat hij daar al een vriend had gevonden, en dat ze samen op hun pantoffels door de gang sloften.  Arm in arm.

Zaterdag belde mama, bompa heeft een heel zwaar herseninfarct gekregen.  Zijn hersenen zaten vol bloed.  Hij ligt nu op intensive care, vol buisjes.

Vandaag wordt hij onderzocht, en vanavond weten we meer.

Vandaag ben ik enorm verdrietig, om een reden die ik liever voor mezelf hou.  Hoewel het zonnetje de tuin verlicht, en de katten me om beurten komen troosten, kan ik de tranen niet stoppen.  Alsof dit ineens ook de perfecfte gelegenheid is om te huilen over alles waar ik me sterk voor heb gehouden de laatste weken.  En dan nog het meest om het feit dat mensen zo onverschillig kunnen zijn ... ik noem geen namen.

Eindelijk!  Eindelijk durft Filipke zijn mond opendoen!  Blijkbaar trok hij bijzonder hard van leer tegen een aantal journalisten betreffende de berichtgeving over zijn reis naar Zuid Afrika.  Weliswaar niet op een correcte en royale manier, want het schijnt dat zijn eega, Mathilde, aan de mouw van zijn jasje stond te trekken om hem het zwijgen op te leggen.  [Zo weten we meteen wie de broek draagt huize Filip & Mathilde]  Helaas haar dwingende hand kon de prins er niet van weerhouden zijn gal te spuwen.

Premier Verhofstad liet meteen weten dat hij met zulk gedrag niet gediend is.  Tja, een prins met ballen kunnen we eigenlijk wel missen als de pest.

Toen ik gisterenmiddag in de Delhaize rondliep, naarstig op zoek naar een snelle hap voor ' avonds, passeerde ik wanhopig langs de diepvriezers.  Ik ben geen voorstander van diepvries-food, niet omdat ik me er te goed voor voel, maar omdat ik het simpelweg niet lekker vind.  Maar ... daar stond ie dan, te blinken in het diepvriesvak: een Mc Cain pizza: mozarella, pesto en tomaat.  Op de doos stond een bruingepakken pizza, bezaaid met stukjes tomaat en heerlijk smeuïge mozarella.  Ik was verkocht, de pizza ook.

Op het werk, achter mijn bureau, dacht ik héél de tijd aan die lekkere pizza die ik 's avonds zou oppeuzelen.

Wat was de illusie groot, toen ik die lekkere pizza ontdeed van zijn doos en zijn plastic verpakking.  In het midden lagen er amper 10 kleine stukjes tomaat op.  Toch liet ik me niet ontmoedigen, ik schoof hem de oven in, en wachtte vol ongeduld tot ie klaar was.

Toen was de illusie nog groter.  Hij zag er inderdaad wel lekker uit (niet zoals op de doos, maar kom), maar hij smaakte naar zoute smeerkaas.  Anders kan ik het niet omschrijven.  Van de grote honger heb ik hem toch helemaal verorberd, maar dit was dan ook de laatste keer dat ik me laat verleiden door diepvries-food!

Vroeger, toen mijn broer en ik nog kleine koters waren, keken we vrijdagavond steevast gezellig TV met zijn vieren.  Toen was FC De Kampioenen nog hot, of speelde er altijd wel een leuke familiefilm op één of andere zender, waarbij mijn ouders dan steevast na een kwartier zachtjes indommelden.  Daar werd ik als kind altijd héél boos om, omdat ik wilde dat ze samen met ons de film zagen, zodat we commentaar konden geven of samen konden lachen om een grappige scene.

Vandaag moet ik toegeven dat hetzelfde fenomeen me ook treft.  Gisterenavond wilde ik absoluut CSI Miami zien, maar na 20 minuten vielen mijn ogen dicht.  "Ik ga even mijn ogen dicht doen," dacht ik, "ik hoor dan nog wel wat er gebeurt."  Natuurlijk heb ik geen letter meer gehoord van wat er zich allemaal afspeelde op de televisie.  Een uur later maakte Christof me wakker, en zijn we samen naar boven gestrompeld.  Als iemand me kan vertellen wie die twee moorden heeft gepleegd gisteren, ... graag!

[Johan Musseeuw onder invloed ...]

Ik ben niet zo'n fan van de wielersport, de "Tour de France" is zowat de enige wedstrijd die op een lauwe belangstelling kan rekenen.  Maar toen ik vanmorgen op de radio hoorde dat er in dat wieler-wereldje een ware doping-bom ontploft is, was mijn interesse natuurlijk wel gewekt.  Noem me een ramptoerist, ik ben nu éénmaal gebrand op media-roddels.

Blijkbaar heeft "De Leeuw van Vlaanderen", ons allemaal bekend als Johan Musseeuw, vandaag dan toch (eindelijk) toegegeven dat hij zich tijdens de laatste jaren van zijn carrière tegoed heeft gedaan aan dopingproducten.  "Ik wou in schoonheid eindigen", snikte Musseeuw.  Wat mij stoort, is niet het feit dat hij doping heeft gebruikt (als alle topsporters degelijk en eerlijk worden getest, dan is topsport voortaan een illusie), maarhet enerveert me mateloos dat hij het dan lange tijd met een pokerface is blijven ontkennen.  Ook al gonsde het van de geruchten (wespen, broden, ...).  Ik begrijp best dat een mens fouten maakt, dat is tenslotte wat ons mens maakt, maar dan ga je toch niet PR-man worden van een wielerploeg, en met een uitgestreken gezicht prediken dat doping en wielrennen niet samengaan.

Zoveel fans, aanhangers, supporters van het wielrennen, van topsport en vooral van Musseeuw himself zijn vanaf vandaag een illusie rijker!